پدربزرگش مصورالدوله، نقاشی چیره‌دست دربار قاجار بود، سنتور، ویولن و سه‌تار می نواخت و اکنون آثارش در کاخ گلستان و صاحبقرانیه نگهداری می‌شود. با موسیقی آشنا بود و  علی پایور پدرش نقاشی هنرمند بود و در دانشگاه تهران زبان فرانسوی تدریس می‌کرد.

پایور، دوره ابتدایی و متوسطه‌اش را در دبستان عسجدی و دبیرستان دارالفنون به تحصیل پرداخت. او در سن نوجوانی، شروع به فراگیری هنر موسیقی نزد استاد ابوالحسن صبا که خود در دوره نوجوانی هنرجوی علی‌اکبرخان شاهی بود و تکنیکهای نوازندگی را از خاندان استاد سماعی فراگرفته بود کرد. در طول شش سال ردیف دستگاهی موسیقی ایرانی را نزد این استاد فراگرفت. از این رو فرامرز پایور تا قبل از درگذشت استاد صبا در سال ۱۳۳۶ یکی از برجسته‌ترین شاگردانش بود و از آموزش‌های وی بهره برد. پس از درگذشت صبا، پایور از هنر و تکنیک استادان مختلف دیگری چون عبداله دوامی، موسی معروفی و نورعلی‌خان برومند بهره جست و به فراگیری ردیف درویش‌خان و ردیف میرزا عبدالله نزد این پیشکسوتان پرداخت.

پایور سال ۱۳۳۳ در وزارت فرهنگ و هنر شروع به کار کرد و از سال ۱۳۳۷ در هنرستان عالی موسیقی آموزش سنتور را آغاز کرد. علم هارمونی و آهنگسازی را زیر نظر استاد امانوئل ملیک اصلانیان آموخت. در سال ۱۳۴۲ از طرف وزارت فرهنگ و هنر به انگلستان فرستاده شد و از دانشگاه کمبریج در رشته زبان و ادبیات انگلیسی تحصیل کرد.

فرامرز پایور در مدت حضورش در انگستان با تلاش فراوان موسیقی ایرانی و ساز سنتور را به جامعه دانشجویان و استاید دانشگاهی شناساند و از وی خواستند تا کنفرانسهایی در زمینه فرهنگ و هنر موسیقی ایرانی برگزار کند که از طرف دانشگاه جوایزی به وی عطا شد. در پی همین تلاشها به دعوت رادیو بی‌بی‌سی قطعاتی را اجرا کرد که با استقبال زیادی رو به رو شد.

پایور را باید جزء رواج دهندگان گروه نوازی موسیقی سنتی دانست. پس از بازگشتش به ایران گروه اساتید را تشکیل داد که از موفقترین تجربه‌های گروه نوازی موسیقی سنتی ایرانی بود. پایور خود سرپرستی، آهنگسازی و نوازندگی سنتور را در گروه نوازی موسیقی به عهده داشت. در این گروه اساتید برجسته موسیقی ایرانی چون جلیل شهناز و هوشنگ ظریف (تار)، عود و آواز   عبدالوهاب شهیدی رحمت‌الله بدیعی و علی اصغر بهاری (کمانچه)، حسن ناهید و محمد موسوی (نی)، حسین تهرانی و محمد اسماعیلی (تنبک) همکاری کرده‌‌اند. این گروه، آثار ماندگاری با محمدرضا شجریان و شهرام ناظری نیز اجرا کردند.

حسن مختاباد درباره وی نوشته: جامعه ما و به خصوص جامعه موسیقی ایران، در زندگی امروزین خود که پلیدی و پلشتی صبغه و صورت و سیطره‌ای شگفت پیدا کرده است، بیش از هر چیز به اخلاق نیاز دارد و  زندگی اخلاقی و درگذشت بزرگی همانند استاد فرامرز پایور، یکبار دیگر این بحث را از طبقات زیرین زندگی ما به سطح می‌آورد. چرا که پایور در میان اهل موسیقی به مردی اخلاقی شهره بود که نه خود را فریب می‌داد و نه دیگران را و در کار خود صادق و جدی بود.

بیشتر از هزار و ۵۰۰ ساعت اجرای گروهی و فردی روی صحنه‌های داخل و خارج از کشور، آهنگسازی و تنظیم قطعات فراوان سنتی، نت نویسی قطعات فراوانی از قدما، تدریس در هنرستان و هنرکده موسیقی ملی، کار در اداره هنرهای زیبا و واحد موسیقی رادیو تلوبیزیون ملی ایران، سرپرستی گروه‌های موسیقی، همکاری با خوانندگان بسیاری از جمله عبدالوهاب شهیدی، محمدرضا شجریان، محمود خوانساری، احمد ابراهیمی، خاطره پروانه، سیما بینا، مرضیه، نادر گلچین، سروش ایزدی، شهرام ناظری، حمیدرضا نوربخش و علی رستمیان از جمله فعالیتهای فرامز پایور در دوران حیاتش بود.
دستور سنتور، سی قطعه چهارمضراب برای سنتور، هشت آهنگ اجرای سنتور، گفت‌وگو، ردیف (چپ‌کوک) برای سنتور، دوره چپ‌کوک ردیف استاد صبا، فانوس، رِنگ شهرآشوب، ردیف ابتدایی، رهگذر (دونوازی برای سنتور و فلوت)، ردیف و تصانیف استاد دوامی و مجموعه پیش‌درآمد و رِنگ تالیفهای پایور در دوران کاریش بود.

پایور در زمان حیاتش با استاد موسیقی ایران، شجریان نیز در آلبومهایی همکاری داشت که از آن میان می‌توان به گلبانگ شجریان به آهنگسازی علی‌اکبر شیدا و حسن یوسف زمانی و نوازندگی فرامرزپایور، جام تهی به آهنگسازی محمدرضا لطفی و نوازندگی فرامرز پایور، ساز قصه‌گو به آهنگسازی پایور، انتظار دل به آهنگسازی پایور، خلوت گزیده به آهنگسازی فرامرز پایور و پرویز مشکاتیان و راز دل به آهنگسازی پایور اشاره کرد.

فرامرز پایور در کارنامه کاریش با شوالیه موسیقی ایران، شهرام ناظری نیز همکاری داشته است. آلبوم لیلی و مجنون به آهنگسازی فرامرز پایور، آلبوم کنسرت اساتید موسیقی ایران به آهنگسازی پایور و آلبوم دل شیدا به آهنگسازی پایور از نمونه کارهایی است که می‌توان نام برد.

پایور آثار و اجراهای به یاد ماندنی فراوانی دارد. آموزش موسیقی از دغدغه‌های اصلی‌‌اش بود و کتاب‌ها و آثار آموزشی که تالیف کرد، منابع مهمی برای فراگیری موسیقی است. نقش تاثیرگذار در حفظ اصالت موسیقی ملی، انتقال دانش و هنر و آثار هنرمندان گذشته موسیقی و معرفی و شناساندن موسیقی ایرانی داشت.

پایور جایگاه و اعتباری به ساز سنتور در موسیقی ایرانی داد و سالهاست وقتی نغمه‌های مضراب و سنتور به گوش می‌رسد نقش، تلاش و هنر استاد پایور در یادها می‌آید و از این پس نیز همواره چنین خواهد بود و پایور مانا و ماندگار است.

پایور در سال‌های ابتدایی دهه هشتاد به دلیل سکته‌ مغزی از ادامه فعالیتهای هنری بازماند و نهایت در هجدهم آذرماه ۱۳۸۸ بر اثر حمله شدید مغزی در یکی از بیمارستانهای تهران در گذشت.

نظر شما چیست؟

Please enter your comment!
Please enter your name here