بیست و شش سال پیش در چنین روزی حسین قوامی خواننده نام‌آشنا و هنرمندی که بیش از نیم قرن در خدمت موسیقی ایرانی بود درگذشت.
قوامی متولد ۱۳۲۵ در آبکنار انزلی است و تحصیلات مدرسه خود را نیز آنجا گذراند. به دلیل صدای زیبا و علاقه زیادی که به خوانندگی داشت با توجه به مخالفتهای پدر، در مدرسه و گاهی در محرم نوحه‌خوانی می‌کرد.
به گفته خودش مادرش نیز صدای گرمی داشت و این را هنگام تلاوت قرآن مادرش متوجه شدند. قوامی شعرها را چنان واضح و آشکار می‌خواند که هر شنونده‌ای می‌فهمید، احساس می‌کرد و بدان گوش می‌سپرد. مرحوم حسین خان اسماعیلزاده استاد بزرگ موسیقی نزدیک خانه قوامی کلاس تعلیم داشت. رفت و آمد خانوادگی سبب شد تا مرحوم اسماعیلزاده به قدرت صدای حسین پی ببرد و به پدرش پیشنهاد آموزش آواز را دهد اما همچنان با مخالفتهای پدر رو به رو بود. در آن زمان با دید خوبی به موسیقی نگریسته نمی‌شد و دلیل مخالفت پدر حسین قوامی نیز همین بود. همسایگان قوام با دیدن علاقه‌مندی حسین به آداب مذهبی و صدای خوشش، شبهای رمضان به دنبالش می‌رفتند، او را به مسجد سپهسالار می‌بردند تا در گلدسته‌ها مناجات خوانی کند باز مخلفتهای پدر او را دچار ممنوعیت کرد. از آن پس حسین تنها می‌توانست در خانه و دور از چشم پدر با استفاده از صفحه به تمرین آواز سرگرم شود. پس از در گذشت پدر، مادرش فرمان آزادی حسین را صادر کرد و چون برادرش مشغول یادگیری تار بود به کمک او با استادانی چون احمد عبادی و حسین یاحقی آشنا شد.

در سال ۱۳۲۵ از سوی حسینقلی مستعان، رئیس رادیو به او پیشنهاد کار در رادیو داده شد. وی به سازمان ملی فولکلور وابسته به وزارت فرهنگ و هنر رفت و موسیقی محلی گیلانی را در تلویزیون و پادگانهای کشور در ایام جشن و اعیاد ملی و مذهبی به عهده گرفت. آوازۀ آواز خوش حسین قوام در تهران به گوش مسئولین فرهنگ و هنر رسید و او را جهت همکاری برای خواندن ترانه‌های محلی به تهران فراخواندند.

حسین قوامی به دلیل شرایط خانوادگی و مخالفتهایشان و نیز محدودیتهای محل کارش این پیشنهاد را به شرط کار در رادیو به عنوان ناشناس قبول کرد. قوامی چون ارتشی بود محدودیتهایی برایش وجود داشت برای همین می‌خواست ناشناس باشد. سرانجام وی با همکاری مجید وفادار، حمید وفادار و علی تجویدی آغاز به کار کرد. پس از شش ماه روح‌الله خالقی نام مستعار فاخته را برای وی برگزید. این نام تا زمان بازنشستگی از ارتش با او بود و پس از آن توانست با نام اصلی خویش برنامه اجرا کند. او در مجموع ۲۹ سال در رادیو مشغول به کار بود و در سنین ۸۰ سالگی نیز همچنان آواز می‌خواند.

کاست شماره ۲ «سیری در مقام شور» و کاست شماره ۳ «بانگ شباویز» از جمله همکاریهای قوامی با رادیو گیلان است. «گیله مرد» موفقترین کار او در صدا و سیما است که از صدای جمهوری اسلامی پخش می‌شد. «ایتا سریاز» از آثار محبوب اوست که در زمان جنگ ایران و عراق تهیه شده بود. «شاخه طوبی» نیز از معروفترین اجراهای او در مدح حضرت علی است.

حسین قوامی پنجشنبه ۱۷ اسفند ۱۳۶۸ در بیمارستان ایرانمهر درگذشت و در امامزاده طاهر کرج در جوار غلامحسین بنان و مرتضی حنانه به خاک سپرده شد.

نظر شما چیست؟

Please enter your comment!
Please enter your name here