نخستین دوره فستیوال بین‌المللی موسیقی معاصر تهران که با همکاری کانون موسیقی معاصر موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شده بود جمعه گذشته تمام و پیرامون آن نقدها و خبرهای بسیاری منتشر شد. چاووش نیز در این راستا با نادر مشایخی، آهنگساز و رهبر سابق ارکستر سمفونیک تهران گفت‌وگویی کوتاه انجام داده تا نظرش را در مورد کلیت این فسیوال با مخاطبانش در میان گذارد.

  • در کدام اجراهای فستیوال موسیقی معاصر حضور داشتید و نظرتان درباره کیفیت اجراها چیست؟
    از کل جشنواره دو اجرا را دیدم. آنسامبل پرکاشن معاصر و آنسامبل پیرو به سرپرستی امین شریفی. اجراها بسیار پرانرژی بود و من برای اولین باراحساس کردم در وین هستم. هرچند در مورد اجرای امین شریفی باید بگویم در انسجام قطعات مشکل داشت. در اصل هنرمند نباید برای مدرن کردن اثرش تلاش کند، یعنی نباید جنبه‌هایی را که به عنوان مدرن بودن می‌شناسد در قطعاتش به عنوان مُهر مدرن بودن بزند. هنرمند باید قالبها را فراموش کند و تنها کاری را که می‌خواهد و دوست دارد انجام دهد. این اتفاق لازمه مدرن بودن است. به طور کل چون بار اول است که این فستیوال در ایران رخ می‌دهد، دیدگاه‌ها نسبت به موسیقی معاصر کمی گنگ و نامعلوم است.
  • آیا این ایراد به دست‌اندرکاران جشنواره وارد است؟
    در اصل دبیر جشنواره باید از دیدگاه و سلایق خود صرفنظر کند، زیرا موسیقی مدرن، نوع شنیداری دیگر و یک دیدگاه مدرن است.
  • خودتان قطعاتی برای اجرا در این فستیوال داشتید؟
    قرار بود سه قطعه از من اجرا شود ولی به دلایل مختلفی، خواهش کردم که این کار صورت نگیرد، چرا که اجرای موسیقی مدرن در لابی خانه هنرمندان در واقع ضدموسیقی مدرن عمل می‌کند. پرواضح است که مسئله موسیقی مدرن، صدا، دقت و تمرکز شنیداری مخاطب است و فضای لابی خانه هنرمندان محیط مناسبی برای اجرای قطعات نیست.
  • قرار بود چه آثاری از شما اجرا شود؟
    قطعه «یک + یک شب» برای کوارتت زهی بود که کوارتت A4 آن را تمرین کرده بود. قطعه دوم برای آنسامبل پرکاشن و قطعه بریکولاژ برای کوارتت کنتر باس بود که با روش سرهم بندی نوشته شده، یعنی قطعه موقع آهنگسازی سرهم‌بندی می‌شود و نقشه‌ای از قبل نیست. در واقع اجرا و نقشه با هم شکل می‌گیرد.
  • متاسفانه مخاطبان بسیار کمی در سالن کنسرتهای این فستیوال حضور داشتند.
    برای شروع خوب است. من ایرانی هستم و عاشق ایرانیها، ولی هیچ علاقه و الزامی ندارم که هشتاد میلیون ایرانی را بشناسم. من آهنگ می‌سازم، حالا یک عده آن را دوست دارند یک عده دوست ندارند. اتفاقا تنوع سلیقه است که این فرهنگ را پویا کرده است. ذائقه‌ها و سلایق مختلف است که این فرهنگ را منحصر به فرد کرده است.
  • موسیقی معاصر در ایران، مخاطبان کمتری نسبت به سبکهای دیگر موسیقی دارد، چگونه می‌شود مردم بیشتر به موسیقی معاصر علاقه‌مند شوند، طوری که در این ژانر موسیقی هرکس در پلی‌لیست موبایلش، این ژانر از موسیقی را داشته باشد؟
    در ابتدا این که موسیقی معاصر اصلا برای شنیدن از طریق موبایل و هدفون مناسب نیست. کاملا با این قضیه مخالفم، مگر در حالت بازشنوی و یادآوری بعد از شنیدن اجرای زنده آن، چرا که صدایی که با موبایل شنیده می‌شود با صدای آکوستیک سالن کاملا متفاوت است و گویای ظرافتهای اجرای زنده نیست. در راستای ترویج این سبک موسیقی تنها راه این است که اجراهای زنده به طور متداوم برقرار باشند نه فقط سالی یک بار آن هم در قالب جشنواره، تداوم اجرا باعث می‌شود مردم به این سبک موسیقی عادت کنند.
  • به عنوان حرف آخر نظر کلی شما در مورد فستیوال موسیقی معاصر در تهران بفرمایید.
    اتفاق بسیار خوبی شکل گرفت و مهم شروع شدن این اتفاق بود، اما سلیقه دست‌اندرکاران می‌توانست بهتر باشد. همین که شروع شد کار درستی بود. فقط مهمانانی که از خارج دعوت کرده بودند، آنسامبلها و آهنگسازان معروفی نبودند. موسیقی معاصر را درست نمی‌شناختند، اصول اتفاقاتی که در دنیای مدرن افتاده است را نمی‌دانستند. برداشتی که از موسیقی مدرن دارند را می‌خواهند شبیه‌سازی کنند به موسیقی کلاسیک و رمانتیک که این بی‌ربط است.

 

مصاحبه‌کنندگان: امیرحسین علیرضایی، ریحانه جان‌بزرگی

نظر شما چیست؟

Please enter your comment!
Please enter your name here