کیهان کلهر از آن دسته نوازندگان است که صدای سازش حال آدم را خوب می‌کند. تصور کنید در یک بعد از ظهر بهاری نهم خردادماه خودت را در اوج ترافیک به مرکز شهر و تالار وحدت برسانی و گوش به ساز استاد دهی، چه  عصر بهاری دل‌انگیزی.

وارد سالن شدیم و در جایمان مستقر. سمت چپ صحنه  کمانچه بود  و طبعا استاد آنجا می‌نشستند. وسط استیج  یک میز با رومیزی مخمل قرمز که  سنتور روی آن میز خودنمایی می‌کرد و سازهای تار و ضرب در قسمت دیگر استیج. سالن در سکوت محض بود که سازها به صدا درآمدند. حضار مبهوت صدای سازها بودند. اساتید سنگ تمام گذاشتند. کنسرت با چندنوازی سازها شروع شد. بین قطعات همنوازی، هنرمندان تکنوازی هم کردند.

نگاه کلهر به موسیقی مقامی و نغمه‌های محلی در این اجرا نمود داشت. «عیبت مه‌گین» که بر اساس یک ملودی کرمانجی ساخته شده به همراه یک قطعه با کلام محلی که توسط خود کلهر اجرا شد، فضا را روحانی می‌کرد؛ صدای محزون کمانچه و صدای گرم استاد که «بی‌تو تنهایی چه سخته، تنهایی چه سخته». قطعه معروف «طرقه» که در این کنسرت اجرا شد، نشان ‌می‌دهد این نوازنده کمانچه به سادگی از کنار نغمات محلی نمی‌گذرد و خود را محصور چهارچوبهای موسیقی ردیف دستگاهی نمی‌کند. او در این قطعه نیم نگاهی به شور و حال موسیقی شمال خراسان داشت و حال و هوای تازه‌ای از موسیقی این خطه را به مخاطب ارائه می‌کرد. در این راه اما اصرار چندانی بر رعایت قوانین و نغمه‌های خراسانی نداشت. «طرقه» همان قطعه‌ای است که در «شب، سکوت، کویر» اجرا شده اما در این اجرا سه‌تار دیگر حضور نداشت و کلهر با کمانچه تنظیم متفاوتی از این قطعه شنیدنی ارائه داد. نوازنده جوان و چیره‌دست سنتور با ضرب آهنگهای آهسته و تند، نظرها را به خود جلب کرد. پس از آن هادی آذرپیرا، تارنواز ماهر، نواختن را آغاز کرد. استاد سازش را در آغوش گرفته بود و محو تکنوازی تار بود، گویی فقط  استاد بود و  هادی آذرپیرا.

کنسرتهای کلهر حال و هوای خودش را دارد. استاد آنقدر در هوای سازش است که به نظر گاهی فراموش می‌کند اینجا کنسرت است و استیج. سازش را در آغوش کشیده و معاشقه می‌کند. روی دو زانو نشسته و آرشه بر قلب مخاطب می‌کشد؛ گاهی نرم، گاهی تند و گاهی چنان ملتهب که سرش با حرکت آرشه می‌آید و می‌رود. صدای ساز استاد کلهر فقط از سیمها و آرشه نبود بلکه موسیقی زیبا را با بدنه ساز و پایه پایینیَش شنیدیم. گویی هر چیز که دست هنرمند در آن دخیل است صدایی دارد ماورایی. استاد با سازش همدمی بود عاشقانه که دلبریشان دل از ما میربود.

پایان کنسرت همراه شد با تشویق ممتد تماشاگران و با لطف استاد کلهر دیگر اساتید به استیج برگشتند و ملودی شکیل و اصیل آذری آیریلیق را نواختند. سرانجام کنسرت با صدای سوت و کف حضار و نهایت روشن شدن چراغها به پایان رسید.

کنسرت «پردگیان باغ سکوت» در دستگاه همایون و شور  به همراهی تنبک نوید افقه، سنتور علی بهرامی‌فر و تار هادی آذرپیرا از آن تجربه‌های خاص و منحصر به فردی است که حیفمان می‌آید شما را به داشتن آن ترغیب نکنیم. این کنسرت برای روزهای سه‌شنبه و چهارشنبه در تالار وحدت نیز تمدید شده است.

گزارش: نجمه گودرزی

نظر شما چیست؟

Please enter your comment!
Please enter your name here