بانجو یا بانژو از خانواده ساز های زخمه ای است که پنج سیم دارد و دارای یک بدنه گرد و صفحه پرده بندی شده (finger board) است. شکم ساز به شکل دایره زنگی می باشد که پلاستیکی کشیده شده روی آن قرار دارد و به محفظه صدای چوبی پشت ان متصل است . برخی از بانجو ها در پشت ساز دارای یک صفحه تشدید کننده صدا نیز هستند. جنس بدنه ساز بانجو از چوب است، روکش جبعه صوتی ساز از پوست حیوانات یا پلاستیک است و دارای سیمهای فلزی از جنس روده است که همه این ها در کنار هم باعث می شوند بانجو صدایی گرم و متفاوت با ساز های مشابه مانند گیتار و ماندولین داشته باشد.امروزه بانجو های الکتریک هم وجود دارند که صدایشان از طریق پیکاپ های مغناطیسی تقویت و منتشر می شوند.

این ساز را به کمک انگشت یا مضراب هایی از جنس پلاستیک یا شاخ می نوازند و وسعت صدای این ساز دو نیم اکتاو است. بانجو در موسیقی ضربی عامیانه رایج در آمریکا ,موسیقی سیاهان آمریکا و موسیقی جاز سنتی نواخته می شود. بانجوی جدید  تقلیدی از سازی است  که برده های سیاه در قرن هفدهم از آفریقا با خود به قاره امریکا آوردند ساخته اند. برده های امریکا با فرو کردن یک چوب درون طبل و بستن سیمها به ان ابتدایی ترین شکل بانجو را ساخته بودند که کم کم این ساز تکامل یافت و شبیه ساز امروزی اش شد. نویسندگان در قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ این ساز ها را به کونه های متفاوتی مثل بانجی،بانزا،بانجر و بانجار آوانویسی کرده اند.

بانجو های امروزی در سال۱۸۳۰ به دست جوئل سویینی ، نوازنده دوره گرد آمریکایی رایج شد و در سال ۱۸۴۰ توسط گروه سویینی ،the American Virginia Minstr، در بریتانیا مرسوم شد و در سالن های موسیقی به شدت محبوبیت کسب کرد.

بانجو های امروزی ۴ و ۵ سیمه هستند، نوع ۶ سیمه آن نیز که مثل گیتار کوک و نواخته می شود شهرت جهانی پیدا کرد. امروزه بانجو عموما با موسیقی های Dixiland, Country, folk, Bluegrass   همراه میشود اما از این ساز در سبک ها و استایل های دیگری مانند Celtic punk, pop crossover music, Indie rock استفاده می شود.

http://www.aparat.com/v/znKg1

نظر شما چیست؟

Please enter your comment!
Please enter your name here