28 مرداد 1393 سیمین بهبهانی در تهران درگذشت.

دو سال پیش در چنین روزی، ۲۸ مردادماه ۱۳۹۳، سیمین خلیلی که همه او را با نام سیمین بهبهانی می‌شناسیم، در ۸۷ سالگی در تهران درگذشت. او یکی از بنیانگذاران کانون نویسندگان ایران بود اما نوشته‌ها و غزلهایش بیش از همه در شهرتش تاثیرگذار شد.

سیمین ۲۸ تیرماه ۱۳۰۶ در تهران از خانواده‌ای فرهنگی و اهل شعر برخاست. فخرعظما ارغون، مادرش، فارسی، عربی، فقه و اصول را به دلیل موقعیت خانوادگیش در مکتبخانه‌ای خصوصی آموخت. مادر با نظم و نثر آشنا بود و زبان فرانسه را نیز به خوبی می‌دانست. شاعری موفق بود، در زمان خود از زنان پیشرو حساب می‌آمده و مدتی عضو انجمن نسوان وطن‌خواه و سردبیر روزنامه آینده بود. او عضو کانون بانوان و حزب دموکرات بود و در آموزش و پرورش نیز زبان فرانسه آموزش می‌داد. عباس خلیلی، پدر سیمین هم شاعر، نویسنده و مدیر روزنامه اقدام بود. خود به دو زبان فارسی و عربی شعر می‌سرود، ۱۱۰۰ بیت از اشعار شاهنامه فردوسی را نیز به عربی ترجمه کرد و رمانهای بسیاری نیز از او به چاپ رسیده است.سیمین بهبهانی

سیمین به خاطر موقعیت خانوادگی که داشت گوشش آنقدر با شعر آشنا بود که اولین شعرش در ۱۴ سالگی در روزنامه «نوبهار» ملک‌الشعرا بهار منتشر شد؛ ای توده تیغ کینه بکش از نیام خویش / از دشمن پلید بگیر انتقام خویش. شاید مهمترین کار سیمین در این روزها همان سرودن شعرهایی باشد که با زندگی اجتماعی او آمیخته است، غزلهایی که روایتگر جامعه‌ای گاه شاد و غمگین، گاه زشت و زیبا یا پر از حسرت و آرزوی اوست. سیمین با موضوعات مختلف اجتماعی شعر سروده است اما با توجه به تجربیات زندگیش و شرایط اجتماعی جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کرد می‌توان شعرهایش را به دو دسته عاشقانه و مردمی تقسیم کرد. وزنهایی که در غزلهایش استفاده می‌کرد تا آن حد نو بود که او را به «نیمای غزل» مشهور کرد.

سال ۱۳۲۵ سیمین با حسن بهبهانی ازدواج کرد و از آنجا با نام همسر خود به سیمین بهبهانی شهرت یافت. او علاوه بر سرودن شعر، سی سال (۱۳۳۰ ـ ۱۳۶۰) در آموزش و پرورش تدریس ‌کرد. پیش از انقلاب برای رادیو ترانه می‌سرود و خوانندگان معروف چون شجریان، الهه، گلپایگانی، دلکش، عهدیه، مرضیه ایرج، داریوش، عارف و… سروده‌های او را خوانده‌اند. مدتی هم عضو شورای موسیقی رادیو و تلویزیون ملی ایران بود. در همان سالهای تدریس (۱۳۴۸) عضو شورای شعر و موسیقی شد. پس از آن در سال ۱۳۷۵ عضو کانون نویسندگان ایران شد. از سیمین بیش از ۶۰۰ غزل و ۲۰ کتاب به جا مانده است.

در زیر تصنیف «به کنارم تو بمان» از سروده‌های سیمین بهبهانی با صدای محمدرضا شجریان و آهنگسازی حبیب‌الله صالحی را در دستگاه اصفهان بشنوید.

«به کنارم تو بمان»
چه محفل‌آرایی، چه شیرین سخنی
نمی‌کنم باور که مهمان منی
نمی‌کنم باور که با خنده خود
سکوت سنگین را چنین می‌شکنی.
قدم نهادی در خانه من
شد از تو روشن کاشانه من
سبو بیفکن پیاله بشکن که باده مستی ندهد
خوشا به حالی که خود مجالی به مِی پرستی ندهد
تو نور چشمان منی، بر دو چشمم قدمت
مرو از این خانه مرو تا نمیرم ز غمت
به کنارم تو بمان به شام تارم تو بمان
تو بمان تا غم عاشق برسد همه سودای تو دارم تو بمان

نظر شما چیست؟

Please enter your comment!
Please enter your name here